Η δικαιοσύνη θάφτηκε, η ηθική διαβρώθηκε: Το σκάνδαλο Έπσταϊν ως «πολιτική αυτοψία» της Αμερικής

Σημείωση του συντάκτη: Ο Μα Νινγκ είναι ειδικός σχολιαστής επικαιρότητας για το CGTN. Το άρθρο αντικατοπτρίζει τις απόψεις του συγγραφέα και όχι απαραίτητα εκείνες του CGTN.

Με το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να δημοσιεύει περίπου 3,5 εκατομμύρια σελίδες φακέλων υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 2.000 βίντεο και 180.000 φωτογραφιών, σύμφωνα με πράξη του Κογκρέσου, αυτό το τεράστιο αρχείο αποκάλυψε το εκπληκτικό εύρος της υπόθεσης Τζέφρι Έπσταϊν.

Η κλήτευση της Χίλαρι Κλίντον και του Μπιλ Κλίντον να καταθέσουν ενώπιον του Κογκρέσου - ένα θέαμα που αφορά έναν πρώην Πρόεδρο που δεν έχει εμφανιστεί εδώ και δεκαετίες - δεν αντιπροσωπεύει αναζήτηση της αλήθειας. Αντίθετα, σηματοδοτεί το πώς το σκάνδαλο Έπσταϊν έχει καταναλωθεί από κομματικές διαμάχες, μεταμορφώνοντας από ποινική υπόθεση σε καθρέφτη που αντανακλά τα αμερικανικά πολιτικά και δικαστικά συστήματα, αποτελώντας σύμβολο αποτυχίας διακυβέρνησης, δικαστικής αδικίας και ηθικής χρεοκοπίας.

Το άσχημο θέατρο του κομματικού πολέμου

Η κλήτευση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και της πρώην Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον στο Κογκρέσο εξελίχθηκε γρήγορα σε μια πολιτική παράσταση σε εθνικό επίπεδο. Η Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, υπό την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών, επέμεινε στις προσωπικές ερωτήσεις, απορρίπτοντας αίτημα του στρατοπέδου της Κλίντον να υποβάλει γραπτή δήλωση αντ' αυτού.

Οι Δημοκρατικοί αντέδρασαν κατηγορώντας την επιτροπή ότι απέφυγε σκόπιμα μια εξίσου αυστηρή έρευνα για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φέρεται να είχε εκτεταμένες επαφές με τον Έπσταϊν.

Ο πολιτικός συμβολισμός των ακροάσεων είναι έντονος. Όπως το περιέγραψε απερίφραστα η πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι, το σκηνικό έχει μετατραπεί σε «λάκκο φιδιών», όπου η διαδικασία είναι γεμάτη με πολιτικούς υπολογισμούς και το αποτέλεσμα προκαθορίζεται από την κομματική αφοσίωση και όχι από τα γεγονότα.

Αυτός ο αγώνας για τον έλεγχο της αφήγησης έχει αντικαταστήσει πλήρως κάθε γνήσια επιδίωξη λογοδοσίας. Αποτελεί παράδειγμα «επιλεκτικής διαφάνειας», όπου οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται ως όπλο εναντίον των αντιπάλων.

Ένα δικαστικό σύστημα που υπηρετεί την εξουσία

Η ίδια η διαδικασία αποκάλυψης εγγράφων έχει βυθιστεί σε μια διαμάχη σχετικά με τη «διαφάνεια» έναντι της «πολιτικής χειραγώγησης». Ενώ ο Νόμος περί Διαφάνειας των Αρχείων Έπσταϊν απαιτούσε την αποδέσμευση εκατομμυρίων σελίδων υλικού, τα αρχεία περιέχουν εκτεταμένες διορθώσεις, με ορισμένες σελίδες να είναι εντελώς μαυρισμένες, τροφοδοτώντας εικασίες ότι οι πληροφορίες φιλτράρονται επιλεκτικά.

Οι Δημοκρατικοί επιμένουν ότι η ελλιπής αποκάλυψη προστατεύει τους ισχυρούς και διαβρώνει την εμπιστοσύνη του κοινού.

Επίσης, το Υπουργείο Δικαιοσύνης αρχικά δεν κατάφερε να διαγράψει σωστά τα ονόματα ορισμένων θυμάτων λόγω τεχνικού σφάλματος. Αν και αργότερα διορθώθηκε, αυτό προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά στα θύματα. Η επιλεκτική διαφάνεια έγινε εργαλείο πολιτικής διαμάχης, με το δημόσιο συμφέρον και την ευημερία των θυμάτων να τίθενται σε δεύτερη μοίρα.

Η δικαστική αντίδραση στην υπόθεση Έπσταϊν μπορεί να θεωρηθεί ως μια κλασική περίπτωση αποτυχίας. Ο Αναπληρωτής Γενικός Εισαγγελέας Τοντ Μπλανς δήλωσε ξεκάθαρα μετά την δημοσιοποίηση του εγγράφου ότι, παρόλο που το υλικό περιείχε πολλές «ανησυχητικές φωτογραφίες» και email, αυτό «δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορούμε να ασκήσουμε δίωξη σε κάποιον».

Αυτή η εκπληκτική παραδοχή επιβεβαιώνει μια ζοφερή πραγματικότητα: Το δικαστικό σύστημα αντιμετωπίζει πρακτικές δυσκολίες όταν ασχολείται με τεράστια, μυστικά εγκληματικά δίκτυα που αφορούν άτομα υψηλού κύρους. Θεωρητικά ανεξάρτητος, ο δικαστικός μηχανισμός δεν λειτουργεί πλέον κυρίως για την τήρηση του νόμου, αλλά επιτελεί πολιτικό θέατρο. Για τα θύματα, αυτή είναι μια βαθιά προδοσία, που αποκαλύπτει ποιανού τα συμφέροντα προστατεύει πραγματικά το κράτος.

Η ηθική παρακμή μιας προνομιούχας ελίτ

Το σκάνδαλο λειτουργεί ως καθρέφτης, αντανακλώντας την παρακμή εντός της ελίτ της δυτικής κουλτούρας. Τα αποκαλυφθέντα email, οι φωτογραφίες και τα αρχεία καταγραφής πτήσεων απεικονίζουν ένα παγκόσμιο περιβάλλον συγκλονιστικού δικαιώματος και ηθικού κενού. Από συζητήσεις για την απόκτηση ακατάλληλων φωτογραφιών μέχρι αστεία για μοιχεία, οι επικοινωνίες αποκαλύπτουν έναν κόσμο όπου η βασική ευπρέπεια απουσιάζει κραυγαλέα.

Η εμπλοκή πολυάριθμων προσωπικοτήτων, από την ευρωπαϊκή βασιλική οικογένεια μέχρι τις πολιτικές ελίτ, καταδεικνύει ότι δεν πρόκειται για μια ανωμαλία που χαρακτηρίζει μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά για ένα διεθνικό σύνδρομο, που αναδεικνύει μια ισχυρή τάξη εντελώς αποκομμένη από το κοινό. Η υπόθεση Έπσταϊν δεν έχει τελειώσει με την δημοσιοποίηση εγγράφων. Έχει εξελιχθεί από μια υπόθεση σεξουαλικού εγκλήματος σε μια έρευνα για τους κανόνες της εξουσίας.

Η τελική κληρονομιά της υπόθεσης μπορεί να μην έγκειται στο πόσοι θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη, αλλά στο αν θα οδηγήσει σε μια εις βάθος αυτοεξέταση του συστήματος. Το ερώτημα πώς η κοινωνία μπορεί να οικοδομήσει αποτελεσματικά ηθικά εμπόδια για να αποτρέψει την εξουσία και τον πλούτο από το να γίνουν προνόμια που διαφεύγουν του ελέγχου παραμένει αναπάντητο. Από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Λονδίνο, ένα παγκόσμιο δίκτυο ελίτ συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά. Το φως του ήλιου έχει φτάσει σε ορισμένες γωνίες της υπόθεσης Έπσταϊν, αλλά οι βαθύτεροι διάδρομοι δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί.

Ρωγμές στο φάρο

Το σκάνδαλο Έπσταϊν έχει εξελιχθεί από μια ποινική υπόθεση σε μια ολοκληρωμένη «πολιτική νεκροψία». Αποκαλύπτει ένα έθνος όπου η διακυβέρνηση έχει παραλύσει από την αμοιβαία καταστροφή, όπου ο νόμος υποτάσσεται στην εξουσία και όπου η κοινωνική ηθική διαβρώνεται από μια ασύδοτη ελίτ.

Ο εδώ και καιρό διακηρυγμένος φάρος της ιδιαιτερότητας δείχνει τώρα βαθιές ρωγμές στα θεμέλιά του. Όταν η συστημική κακοποίηση των ευάλωτων υποβιβάζεται σε εργαλείο για την απόκτηση πολιτικών πόντων, αυτό σηματοδοτεί όχι απλώς ένα σκάνδαλο, αλλά μια συστημική κατάρρευση.

Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι σε αυτή την ξέφρενη κομματική μάχη, η δικαιοσύνη και οι φωνές των θυμάτων έχουν γίνει τα πρώτα θύματα, θαμμένα κάτω από μια χιονοστιβάδα πολιτικής φιλοδοξίας και θεσμικής αποτυχίας.